အခ်စ္စစ္

ပန္းေတြဆုိတာ
ေၾကြကာႏြမ္းလုိ႔ အေမႊးပ်က္တယ္ ။

စမ္းေရဆုိတာ
ေႏြမွာခမ္းလုိ႔ အေအးပ်က္ျပယ္ ။

အနမ္းဆုိတာ
ပန္းေတြလုိလဲ မႏြမ္းဘူး
စမ္းေရလုိလဲ မခမ္းဘူး
ပန္းေတြထက္ ေမႊးတယ္
စမ္းေရထက္ ေအးတယ္ ။

ေႏြ
မုိး
ေဆာင္း
ရာသီေတြ အလီလီေႏွာင္းလဲ
မေဟာင္းဘဲ သစ္တယ္
မေျပာင္းလဲ အျမစ္တြယ္
ခ်စ္တယ္ဆုိတာ စစ္ရင္ေလ ။

မဆံုးတဲ့ကဗ်ာ

သူ႕အလွဟာ ကဗ်ာ
အဲဒီကဗ်ာ ငါ့အသက္
တစ္မ်က္ႏွာမက
တစ္သက္တာထိ ေရးေနမယ္။

ေလျပည္ညွင္း

ငါပ်ဳိးတဲ့ပန္း ၊ မႏြမ္းေစရ
အတၱလြန္ကဲ ၊ ဒြန္တြဲေသာက
ရင္ထဲကပူတယ္ ။

ရင္ထဲအပူ ၊ ဘယ္သူကူလဲ
ပူၿမဲပူမည္ ၊ ခ်စ္သူသည္သာ
ေလျပည္ညွင္းပါကြယ္ ။

အခ်စ္ဒုကၡ

ရက္စက္တဲ့ ခ်စ္သူ
အျပစ္ယူ ငါ့အသဲကုိ
ခြဲခဲ့တယ္မင္း။
အျပစ္ရွာမေတြ႕ေလတဲ့
ခ်စ္စရာကေလးရယ္လုိ႕
ေမတၱာအစစ္နဲ႕ ငါ့ရင္တြင္း။

ထင္သလုိရယ္ မျဖစ္ခဲ့
အျပစ္မဲ့တဲ့ ငါ့အသဲကုိ
မခ်စ္ပဲ မင္းခြဲခဲ့တယ္
အခ်စ္ရဲ ႔ ဆင္းရဲျခင္းဟာ
ဒါပဲလား ခ်စ္သူရယ္
ေသြဖယ္ရက္ေလျခင္း။

ငါ့ဘ၀နဲ႔ သူ႔အလွ

ေရွ ႔တုိးခ်င္ေပမယ့္
ေရွ ႔တုိးခြင့္မေပးတဲ့ ငါဘ၀။

ေနာက္ဆုတ္ခ်င္ေပမယ့္
ေနာက္ဆုတ္ခြင့္မေပးတဲ့သူ႕အလွ။

ဘ၀နဲ႕အလွၾကားမွာ
ေရွ ႔မတုိး ေနာက္မဆုတ္
ေက်ာက္ရုပ္ေလးပဲျဖစ္ခ်င္ၿပီ ။

ခုိင္အတြက္

လူ႔ဘ၀နယ္မွာ
ဘယ္ခါၿပိဳင္ၿပိဳင္
ႏုိင္သူမရွိဘူးခုိင္။
အႏုိင္ အရႈံး
အမုန္း အခ်စ္
ဘာျဖစ္ျဖစ္ အရႈံးပါပဲကြယ္။

ဒါေပမယ့္ေလ
ခုိင့္ရဲ ႔ ဆႏၵ ၊ အတၱခ်င္းၿပိဳင္ ၊
ခုိင္ႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ ၊ သက္သက္ေျခြခ်
ကုိယ့္မာနေတြ ေျမျပင္ထက္ ....

ငါပ်ဳိးတဲ့ပန္း ၊ မႏြမ္းေစရ
အတၱလြန္ကဲ ၊ ဒြန္တြဲေသာက
ရင္ထဲကအပူ ၊ ၾကိဳက္ၾကိဳက္္ဆူးေအာင္
ေလာင္ၿမိဳက္ပါေစ ခုိင့္အတြက္။

ထားရစ္ခဲ့ပါ

တအားခ်စ္ေပမယ့္
ထားရစ္ခဲ့မွာသိပါတယ္ ။

မသနားျပစ္ခြါ
တျခားအသစ္ရွာလဲ
မတားျမစ္ခဲ့ဘူးကြယ္ ။

လြဲမွားတယ္လုိ႕ ဆုိခ်င္ဆုိ
ခြဲသြားမွာၾကိဳတင္သိေပမယ့္
အသဲၾကားမွာမၿငိဳျငင္မိပါဘူး
ငုိခ်င္တာရင္မွာသိမ္းပါ့မယ္
စိမ္းခ်င္တဲ့ခ်စ္သူရယ္ ။

အရင္တစ္ခါ
အၾကင္နာ စကားတစ္ခ်က္က
ရင္မွာ ျမွားတစ္လက္လုိစုိက္ေစေတာ့
ထားအသက္ကုိေလ
တစ္ပါးလက္ခူးေျခြခုိက္မွာ
ေၾကြထုိက္တယ္ဆုိရင္ျဖင့္
ေၾကြ ... ေၾကြလုိက္ပါကြယ္  ။

စံပယ္

အရမ္းေမႊးလုိ႕
အနမ္းေပးခ်င္တယ္
ပန္းေလးစပယ္။

ဒါေပမယ့္ကြယ္
စပယ္ကုိတကယ္နမ္းရင္
ရနံ႕ ျပယ္ စပယ္ႏြမ္းမွာမုိ႔

ရင္မွာကြယ္ လြမ္းတကယ္
နမ္းခြင့္မလြယ္။

စပယ္ရယ္
မရြယ္ျခဴရက္ရင္း
တြယ္သူရတက္ပ်င္းေစေတာ့
တကယ္ျဖဴတဲ့အဆင္းနဲ႕
မျပယ္ၾကဴလွ်က္သင္းပါကြယ္။

အခုဘ၀မွာ
အႏုအလွ ပန္းတစ္ပြင့္ကုိ
တယုတယ နမ္းခြင့္မရေပမယ့္
လူ႔ဘ၀ အမ်ဳိးႏြယ္မုိ႕
သမုဒယနဲ႕ ျမတ္ႏုိးမယ္။

သမုဒယပ်ဳိးပင္

လူ႔ဘ၀ရဲ ႔
သမုဒယအပင္မ်ဳိး။

မျမင္သာ တိတ္တခုိးနဲ႔
ၾကင္နာစြာ ဒီရင္မွာပ်ဳိး။

အရြက္ရယ္ အညွာႏွင့္
တစ္သက္မွာ တစ္ပင္သာမုိ႔
ၾကင္နာျမတ္ႏုိး။

တယုတယပ်ဳိး
သမုဒယမ်ဳိး မညဳိးရေလေအာင္
သြန္းၿဖိဳးလုိ႔ ရြာပါမုိး။ ။